تعداد بازدیدکننده آنلاین این مطلب: 1   .....   تعداد بازدیدکننده این مطلب تاکنون : 455

نامه حنانه به پدرش

توئي كه نمي شناختمت!

مي خواهم از تو (1) بگويم ، از توئي كه نديدمت ، مي خواهم از تو بنويسم ، از توئي كه نشناختمت ، توئي كه وقتي ده ماه بيشتر نداشتم ، مانند پرستويي عاشق در بهاري دل انگيز كه همه چيز سر از خاك بيرون مي آورد ،كوچ كردي وسر بر خاك نهادي . چه مي گويم ؟ چه خاكي ؟ چه سر نهادني ؟

نه... تو مانند پرستوي عاشقي كوچ كردي به شهري كه همه كوچه هاي آن رنك و بوي شما را داشت . به شهري كه هر چه در آن بود عشق بود وشور ، نور بود و نور ، آخر مي گويند هميشه به دنبال نشانه اين شهر بودي . شهري كه روي نقشه نمي توان پيدايش كرد . براي همين در مناجاتت نوشتي :

" خدايا! همه جا دربه در دنبال تو مي گردم و مي دانم كه فقط با شهادت به تو خواهم رسيد "

باباجان؟

از من دلگير نشو كه چرا نشناختمت ؟ 

آخر من كجا و خورشيد كجا ؟

براي تفسير شما بايد كه عشق را ديد ، بايد كه عاشق را شناخت ، آخر مي دانم كه از شما كم نوشته اند .

از شما ها خيلي گفته اند . مي خواهم بگويم خيلي قريب بوديد ، خيلي قريب هستيد . دوست دارم داد بكشم ، فرياد بزنم و به همه بگويم اي آدم ها؟

اي پرستو هاي عاشق !

اي دل سوخته ها !

اي درد هجران كشيده ها !

اي از راه مانده ها !

اي قلم به دست ها !

از پدرم بنويسيد . از پرستوهايي كه كوچ كرده اند به شهر عشق و شهادت . از پدرهايمان . به خدا عَلم هايشان زمين مانده ! گرد خاك عَلم ها را پاك كنيد . به دست بگيريد عَلم هايشان را ، قلم هايشان را !

اي كساني كه با پرستوها بوديد ! چرا مهر سكوت بر لب زديد ؟

از آنها بنويسيد ، آنهايي كه يك شبه ره صدساله پيمودند .

مي گويند : " پدرم فاتح بود، فاتح سوسنگرد!"

مي گويند : "در ميدان نبرد چون شير مي جنگيد ودر ميدان دعا و راز و نياز زاهدي بود كه ساعتها سر به سجاده  مي گذاشت ."

مي گويند :" غير از خدا از هيچ چيز نمي ترسيد . شجاع و دلاور بود ! "

مي گويند : " قدم هاي محكم وآرامي داشت . نشان دار بي نشان بود . طالب شهرت نبود . "

مي گويند : " خيلي به من علاقه داشت ، ولي دل به دنيا   نمي داد .  عاشق بود عاشق بسيج و بسيجي "

مي گويند : " رفت كه من در شام غريبانش بنشينم تا بزم ديگران روشن شود."

باباجان !

غروبها بخصوص غروب جمعه خيلي احساس دل تنگي مي كنم ، خيلي دوست دارم ببينمت ! ولي نه ...

خوشحالم كه نيستي تا ببيني بعضيها ، اين خفاشان شب، اين جغدهاي شوم ، اين دشمنان دوست نما چه ناله هاي دل خراشي راسر مي دهند. خوشحالم نيستي تا ببيني عده اي از انسانهاي كور وكر در مقابل ايثار و فداكاري هاي شما ، چه علامت سئوالي گذاشته اند .

اين روزها مي شود درد غربت شما ها را در سوسنگرد لمس كرد . فقط خدايتان با شما بود و رهبرتان . الان هم فقط خدا با ماست و رهبرمان و همين ما را كفايت مي كند .

اي كاش مزاري داشتي تا شب هاي جمعه به سراغت مي آمدم و درد دل مي كردم .

نه ... چه مي گويم ؟ مگر عشق را مي شود خاك كرد ؟  مگر سرخي عشق با سياهي خاك در هم مي آميزد ، هيهات...!!

 ما كجا و افلاك كجا ؟! باز بياييد داد بكشيم ، فريادكنيم كه :

" آي ادم ها ! آي شعرا! آي ادبا ! بياييد قلم هايتان را با مركب سرخ رنگ خون پركنيد . حماسه ها رابه تصوير بكشيد. بياييد به اين نسل و نسل آينده نشان دهيد كه پيرو حسين (ع) بودن يعني چه ؟ بنويسيد كه چگونه مي شود غير از خدا هيچ نديد !

بياييد پدرم را نه... ، پرستوها را ازاين قفس غربت آزاد كنيد. بياييد مرهمي باشيد براي زخمهاي انقلاب كه از دست دوست و دشمن  زخم خورده است . بياييد آب گواراي ايثار و فداكاري را به پاي عشق بريزيدتا بارور شود .

بياييد براي شناساندن راهشان ، مقصدشان و مولايشان  كاري كنيم . "

آيا اين اين انتظار براي دل كوچك و رنج ديده من انتظا ربي جائي است ؟ آيا توقع زيادي است كه مي خواهم بدانم در شام غريبان چه كسي نشسته ام ؟

پدرم !

اي ستاره بدر من ، اي قهرمان زندگي من ، اي سفر كرده عشق ! اي كاش مي ديدمت واي كاش مي شناختمت !

دخترت حنانه

(1)   شهيد علي تجلائي  از فرزندان سرافراز  لشكر عاشورا بود كه در مسئوليتهاي مختلف خدمت نمود از جمله  مسئوليتهاي وي فرماندهي سپاه سوسنگرد و مسئول آموزش نظامي سپاه بود وي در عمليات بدر درخشيد و ستاره بدر گرديد و  به ملكوت اعلي پركشيد . روح اش شاد راهش مستدام.